Ergenlik döneminin başlangıcı sayılabilecek 12, 13 ve 14 yaş birçok açıdan ergenlik döneminde yaşanan değişikliklerin en yoğun yaşandığı dönem diyebiliriz. Bu dönemde psikoloji ve gelişim açısında birçok önemli değişiklik olur.

12-13-14 Yaşlarda Fiziksel Gelişim

Fiziksel Gelişim

Fiziksel Gelişim

Hayatımız boyunca gelişir ve değişiklikler yaşarız, ancak bu ilk ergenlik döneminde yaşanan değişimin hızı çok belirgindir. 11 yaşındakileri çocuk olarak değerlendiririz ancak 14 yaşındaki birisi artık “neredeyse yetişkin” bir insandır. Bu değişiklikler anne-babaların bir yandan hoşuna giderken, bir yandan da çeşitli güçlükleri beraberinde getirir.

Küçük çocuklarda değişimin ne zaman, nasıl ve hangi hızda olacağı daha kolaylıkla tahmin edebilir, ancak ilk ergenlik döneminde gelişim basamaklarının yaşla bağlantısı zayıflar. Genç ergenlerin göstereceği gelişimde aileler, genler, arkadaşlar, çevre ve toplumdaki diğer etki kaynakları gibi pek çok etmen rol oynar.

Ergenliğin bu erken dönemlerinde birçok fiziksel değişim yaşanır. Bu değişimler kızlar açısından göğüslerin büyümesi ve adet görülmesi, erkekler açısından ise testislerin gelişmesini içerebilir.

Ergenlik dönemine giriş yaşı her çocuk için aynı olmayabilir. Bu süreç kızlarda genellikle 9-13 yaşlar arasında başlarken, erkeklerde de kızlara kıyasla iki yıl daha geç başlar. Bu sınıfta ve akran grubu içerisinde çocukların birbirinden en farklı gözüktüğü dönemdir. Bazıları hızlı bir büyüme atağı yaşarken, bazıları da henüz çocuksu görünümünü korumaktadır.

Fiziksel görünümdeki hızlı değişimler genç ergenlerin değişen beden imajı konusunda bazı rahatsızlıklar hissetmelerine neden olabilir. El ve ayaklar daha önce büyüyerek dengesizlik ve sakarlıklara yol açabilir. Akne, sesteki değişimler ve düzensiz adet döngüleri gibi tüm fiziksel değişimler genç ergenler için çok utandırıcı olabilir. Öte yandan daha yavaş gelişen ergenler de kendilerinde bu değişikliklerin olmaması nedeniyle zorluklar yaşayabilirler. Özellikle erkek çocuklar, daha erken gelişim gösteren akranları ile spor aktivitelerinde fiziksel olarak rekabet edemeyeceklerini düşünebilirler. Öte yandan özellikle erken gelişen kızlar da henüz duygusal ve zihinsel olarak hazır olmadıkları halde yetişkin konumlarına girme baskısı yaşayabilirler. Ancak ergenliğin getirdiği dışarıdan görülebilen fiziksel değişimler ortaya çıkmadan da ergenliğe bağlı sosyal, zihinsel ve duygusal gelişimler gerçekleşmekte olabilir. Puberte döneminin getirdiği fiziksel değişimlerin başlama yaşının yanında, ailenin, arkadaşların ve çevrenin bu değişimler karşısında gösterdiği tepkiler hayat boyu kalıcı etkilere yol açabilir.

Öte yandan büyüme hızı ne olursa olsun, genç ergenler kendileri hakkında son derece gerçekçilikten uzak bir bakış açısı geliştirebilirler ve bu nedenle farklılıkların ve herkesin faklı hızda büyümesinin doğal olduğunun sürekli vurgulanması gerekir.

Ergen Psikologu Ankara

Ergen Psikologu Ankara

12-13-14 Yaşlarda Zihinsel Gelişim

Zihinsel Gelişim

Zihinsel Gelişim

Erken ergenlik dönemindeki zihinsel değişimler, diğer değişimler kadar göze çarpmayabilir ancak bu dönemde en az fiziksel ve sosyal gelişim kadar önemli zihinsel gelişimler de yaşanır. Bu dönemde gençlerin düşünme, mantık yürütme ve öğrenme biçimlerinde hızlı değişimler gerçekleşir. Bu dönemdeki gençler somut düşünmeden daha soyut düşünmeye geçerler. Daha küçük çocuklar birşeyin gerçek olduğuna inanmaları için o şeyi görmeleri ve dokunmaları gerekirken, bu dönemde gençler fikirler üzerinde düşünmeye ve görüp dokunmadıkları şeyleri da kavramaya başlarlar. Daha zor problemleri çözebilirler ve farklı görüş açılarını değerlendirebilirler. Belki de hayatlarında ilk defa ne olduğunu değil, ne olabileceğini düşünmeye başlarlar.

Bu zihinsel gelişimde okulda daha karmaşık ve ileri konuları ele alabilmelerine olanak verir. Bilgiyi almak, uygulamak ve farklı görüş ya da fikirleri değerlendirmek konusunda istekli hale gelirler. Bu zihinsel değişimler duygusal yaşamlarına da yansır. Örneğin mantık yürütebilme yeteneği anne-babaları ile konuşma ve davranma biçimlerinin değişmesine neden olabilir. Anne-babasının söylediği ya da yaptığı bir şeye göstereceği tepkiyi tahmin etmeye başlar ve ona göre cevabını ya da tepkisini hazırlar.

Genellikle yetişkinlerin önerdiği hazır çözümleri reddederler ve kendi çözümlerini bulmayı tercih ederler. Bu nedenle bu yaş grubundaki gençlerde müdahale etmeden, rehberlik edebilen bir yetişkin çok etkili olabilir. Bu gençler yetişkine saygı duymaları halinde, onun görüşlerine büyük değer verirler. Soyut fikirler ve değerler üzerinde düşünebilmeye başladıklarından adalet ve eşitlik kavramları büyük önem kazanabilir. Bu nedenle yaptıkları çalışmalar ya da davranışlar değerlendirilirken neyin adil olduğu göz önünde bulundurulabilir.

Yine bu zihinsel değişimler genç ergenlerin nasıl biri olduklarını ve nasıl biri olabileceklerini düşünebilmelerine de olanak verir. Bu sürece kimlik oluşturma süreci denir ve ergenlik döneminin en önemli süreçlerinden biridir. Gençlerin çoğu pek çok farklı kimlik seçeneğini dener. Anne-babalara hiç bitmeyecekmiş gibi gelen pek çok aşamadan geçerler. Oysa bu süreçten geçmeyen ergenlerin yetişkinlikte başta depresyon olmak üzere ciddi psikolojik sorunlar yaşama riski daha yüksektir.

Tıpkı yetişkinlerin yaşamda farklı rollerle baş etmek için uğraşmaları gibi ergenler de kimlik geliştirmekle, yani kim olduklarını belirlemekle uğraşırlar. Değişik insanlar karşısında, örneğin birinin kızı ya da oğlu, sınıf arkadaşı, takım arkadaşı, öğrenci olmak gibi değişik roller oynadıklarını fark etmeye başlarlar.

Genç ergenler zaman zaman yetişkinler gibi düşünebilseler de, onlar gibi davranabilmeleri için pek çok deneyim kazanmaları gerekir. Sonuç olarak davranışları her zaman düşünceleri ile eşleşmeyebilir. Örneğin çevrenin korunması için katıldığı bir gösteri yürüyüşünde elindeki pet şişeyi etrafa atabilir. Ya da dedikoducu olduğu için hiç sevmediğini söylediği bir arkadaşı ile saatlerce telefonda konuşabilir.

12-13-14 Yaşlarda Sosyal Gelişim

12-13-14-yaşlarda-sosyal-gelişim

Sosyal Gelişim

Anne-babadan bağımsızlaşma sürecindeki genç ergenler ev dışındaki aktivitelere katılmaktan hoşlanırlar. Anne-babanın ya da başka yetişkinlerin görüşüne bağımlılığın yerini arkadaş gruplarının görüşlerine olan bağımlılık alır. Bağımsızlık geç ergenlik döneminde (18-20 yaşlar) kazanılır. Artık anne-babalarından uzakta olmaktan korkmayan genç ergenler daha olgun arkadaşlık becerileri geliştirmeye başlar. Anne-babalar bu durumu aile içindeki geçmişte yapılan aktivitelerin reddedilmesi olarak değil, olgunlaşmanın sağlıklı bir işareti olarak görmelidirler.

Arkadaş gruplar ve kulüpler bu genç ergenlerin sosyal kabul duygusunu yaşamaları için fırsat sağlar. Artık eskiden olduğu gibi yetişkin onayını değil, arkadaş grubu tarafından onaylanmayı ve kabul edilmeyi istemektedirler.

Grup halindeki sosyal aktivitelerin en önemli işlevlerinden biri de karşı cinsle ilişkilerde kendini rahat hissetmeyi öğrenmesine yardımcı olmasıdır. Çoğu aktivitede kızlar kızlarla, erkekler erkeklerle bir araya toplansa da, diğer grubun ne yaptığını da çok merak ederler. Kızlarla erkeklerin kendilerini rahatsız hissetmeden bir arada bulunabilmelerini sağlayan fırsatların yaratılması gereklidir.

12-13-14 Yaşlarda Duygusal Gelişim

12-13-14-yaşlarda-duygusal-gelişim

Duygusal Gelişim

Bu dönemde gerek değişen hormon yapısı gerekse değişen düşünce yapısı genç ergenlerin ruh durumlarında sürekli değişimlere, somurtmalara, özel yaşam talebinin artmasına ve kısa süreli öfke nöbetlerinin yaşanmasına neden olur. Daha küçük çocuklar geleceği çok fazla düşünemezler, oysa bu yaşlardaki gençler geleceği de düşünebilirler ve bu da pek çok konuda kaygılar duymalarına neden olabilir. Örneğin okul başarıları, anne-babanın ölmesi olasılığı, dış görünüm, fiziksel gelişim ve beğenilme isteği, arkadaşının olmaması, ülkenin içinde bulunduğu ekonomik zorluk ve yoksullar, üniversiteyi kazanıp kazanamayacakları, bir iş bulup bulamayacakları, anne-babanın boşanması, terör gibi pek çok konuda kaygılar duymaya başlarlar.

Bu dönem genç ergenin benlik kavramı konusunda en zorlandığı dönemdir. Liseye başlamaktan, yeni ve tanımadıkları bir bedene sahip olmaya kadar, yaşanan pek çok değişiklik kendilerinin kim olduğunu anlamalarını zorlaştırır. Bütün bu değişimlerden dolayı kendileri ile aşırı derecede ilgilidirler ve başkalarının farkına bile varmayacağı kişisel özellikler ya da kusurları gözlerinde fazlasıyla büyütebilirler. Genç ergen tamamen kendisine de saplanabilir. Örneğin bu dünyada bu duyguları ve deneyimleri kendisinden başka hiç kimsenin yaşamadığını ve bu nedenle de anne-babası dahil hiç kimsenin kendisini anlamayacağını düşünebilir. Bu düşünce biçimi de onu yalnızlığa ve soyutlanmaya itebilir.

Genellikle, genç ergenlerin duyguları abartılı, hareketleri tutarsız gözükür. Bu yaş grubundaki gençlerin bir anda mutluluktan mutsuzluğa geçmeleri, kendilerini çok akıllı hissederken, kısa bir süre sonra tam bir aptal gibi görmeleri vb. son derece normaldir. Ayrıca ruh hallerindeki değişimlerden başka, bunları ifade etme biçimleri de sürekli değişebilir. Örneğin arkadaşlarını sarılarak, öpüşerek karşılayan bir genç ergen, bir de bakarsınız kısa bir el sallamayla ve soğuk bir hoşça kal demekle yetinmektedir. Aynı şekilde annesinin kucağına atlayarak ona sarılan çocuğa, daha sonra da annesi sarılmak istediğinde “aman anneee” diyerek annesini itebilir. Bu durumlarda anne-babaların çocuğun duygularının değil, duygularını ifade ediş biçiminin değiştiğini anlamaları ve kabul etmeleri çok önemlidir.

Bu dönemdeki ergenlerin birbiri ile kıyaslanmaması da çok, çok önemlidir. Genç ergenin mevcut performansını kendisinin geçmişteki başarıları ile kıyaslamak en doğrusudur. Bu yaştaki çocukları başkalarının yanında utandırmamak da önemlidir.

 

62 Yorum | 12-13- 14 Yaş Gelişimi ve Psikolojisi
  1. 12 yaşindaki kızım bizimle konusmuyor bizi sevmedigini soyluyor surekli odasinda ne yapmaliyiz

    • bu konuda öncelikle kızınızı biraz özgür bırakın ona artık daha çok geliştiğini ve sorumluluklarının katlandığını söyleyin daha sonra kızınıza sevdiği ve hoşlandığı şeyleri yapın.bu kesinlikle işe yarayacaktır ayrıca çocuğunuzun okuldaki başarısı düşük ise sosyal hayatında onu mutsuz eden sebepler yüzünden artık sıkılmış olabilir bu yüzden siz kızınızla ilgilenin eğer okulda iyiyse o zaman ona derslerden ve başarıyla ilgile hediyeler alın bu KESİNLİKLE İŞE YARAYACAKTIR…

    • bende 12 yaşındayım ve kızınızı çok rahat anlıyabiliyorum

    • Bende 13 yaşındayım bunların nedenleri çok açık çünkü bu dönemde bizi anlayacak biri yok arkadaşlarınada bişey diyemezsin sadece çok yakın arkadaşın ya da kuzenin fakat güvenebileceğin çok az kisi var htta yok bu yüzden bu yaşlarda çok içe dönüğüz 🙁

  2. Henüz 13 Yasındayım.Ölmeyi O Kadar ÇoK İstiyorum ki Yaşamak Hiç Gözümde değil. İntihara Teşebbüsüm Oldu 10-15 Tane Hap Aldım.Bekledim Bişey Olmadı Kusmadım Bile Kimsenin Beni Sevmediğini Düşünüyorum Annem Bana Çok Kötü Hakaret Ediyor Bana Bugün Sen Başkasının Kızısın Anlamını Getirdi Ama Belli Etmedi Beni İstiyerek Yapmışlar Ama Ben Buna İnanmıyorum.Bana ”şerefsiz” bile dedi Ölmek İstiyorum Artık Ben Hergün Ağlıyorum Şuan Bile. Ama Ben Ölürsem Bundan Annem Sorunluymuş İntiharda Geride Kalanları Önemsememek Gerek.Ne Arkadaş ne aile ne de yaşam hepsinde şanssızım hep mutsuzum beni tek mutlu eden babaannem eğer bigün gerçekten ölmek istersem video çekerek ölücem 2-3 dk sonrada öldürücem kendimi Dinime İnansamda ölmek istiyorum eğer bi gün ölürsem Allah beni affetsin ya hap içicem ya bileiğimi kesicem ya kendimi bıcaklıycam sürekli ölüp giderim diye kouşuşuyorum Allah’a Yalvarıyorum beni yanına al diye şuan bile ama olmuyor yaşım küçük olsa bile ben gelecektede mutlu olucağıma inanmıyorum kimse derdimi dinlemiyor kimse ağladığımda ağlama bile diyor tek biri var derdimi dinleyip beni mutlu eden o da babaannem ama annem onu pek sevmiyor çünkü ben küçükken babaannem ona iyi davranmıyomuş ama gerilere ben bakamıyorum bi ara annemden bunları dinleim babaanneme düşman kesildim ama annemin dediği barış kızım diyo şimdi barıştım küstürmeye çalışıyo artık anlamıyorum şu koca dünyada bana tek iyi davranan babaannem ve dedem diye düşünüyorum ben artık yeter benimde kalbim var bende kırılıyorum insanlra benim mutluca yürümeme kimse izin vermiyor sadece azar işitiyorum evde herkez benden şikayetci ve annemle bugün kavga ettik ben öliyim dedi ya herkez benden şikayetci ben ölüp gidiyim işte diymi?.. pskolojik sorunlarımın olduğunu biliyorum annemgil farkında değil babaannemin yaında 1 kez bile kafam ağrımıyor 1 kez bile göz yaşı dökmezsen şuan evde bile göz yaşı döküyorum çünkü intihardan korkuyorum öbürkü dünyada halimden çok korkuyorum ama ölmeyide o kadar çok istiyorum ki bu yaşta bu dünyadan bıktım yaşamaya dniyetli değilim her sabah kalkınca öliyimde kurtuluyum gene mi ölmedim diye konuşmaktan bıktım gün gelecek evde kimse yokken intihar videomu çekip youtubede yayınlıyacağım belki sizede tuhaf geldi ama gerçekte böyleyim ağlamaktan gözlerin şişiyo kalbim sıkışıyo her sabah. ama ben annemgile derdimi sölemiycem çünkü okula gitmemek için yalancının biri şerefsizin biri olmuşum anlayın ki ben ölmke istiyorum öldürücem kendimi bana zamanınızı ayırıp bu konuşmayı okuduğunuz için teşekkür ederim

    • Canımın içi seni çok iyi anlıyorum inanki. o dönemlerden bende gectim bizde gectik bu ağır gecirdiğin ve bu ağırlığı farkında olmadan cevrenede hissettirdiğin zorlu bir dönem (ki bu dönem de kız cocuklarının geneli anneyle problem yaşar cünkü duygusal anlamda en çok anneni yanında görmek istersin fakat anneler bazen bunun farkına varmakta biraz zorluk cekiyor)- bitanem senin yapacağın 2 şey var kimin yanında rahat ediyorsan onun yanında vakit gecir anlat anlattır ve gülümse insanlara yardım et ve gülümsemelerinin sebebi ol. Ve sana küçük bir sır (bak bu küçük sırlarımı herkesle paylaşmam sen özelsin) ben bazen kendi kendime bile konusurdum. Hayal et prenses her şey çok güzel olacak 🙂

      • 12 yaşındayım ama emin ol bende senin duygularının aynısını yaşıyorum benim babam beni ve kardeşlerimi çok seviyor ama annemi sevmiyor istemeyerek evlenmişler sürekli bnm yanımda kavga ediyolar piskolojim bozuldu hatta cinler bile musallat oldu bna hocaya götürdüler beni sinir hastası oldum annem babamın yaptklarını komşulara anlatıyor ben duya duya annemdn ailemdn nefret ettdm kardşlerim dışında ben anneme kaç kez vurdum kadın ağladı ama istemeyerek sinirden ben bu hayatı yaşamak istemiyorum ölmek istiyorum :'(

    • Bak benim babam ve annem ayrı değil ben 14 yaşındayım ama emin ol senden daha beter şeyler yaşıyorum babamın annemi aldattığını kendi gözlerimle gördüm babam beni sevmiyor bana oruspu diyor kasar şerefsiz piç aklına gelen tüm küfürleri ediyor annem beni savunmak için konuşunca benim onumde annemi dövüyor bana tokat atıyor arkadaslarimin önünde küçük düşürüyor bende intihar etmeyi denedim olmedim öldürmeyen allah öldürmüyor ışte yapacak bisey yok. Tek şansım okumak ve hayatimi düzene sokmak annem ve kendime bakabilmek için is bulup calisacam bu adamdan da bi an önce kurtulmak tek dileğim emin ol senden daha kötüleri de var bunu düşün eğer bunları okuuduysan emin ol seni anlıyorum yasadiklarin sana çok ağır geliyor ama hayat bu ve bize birer sınav yapıyor mecburuz ilk sınav olacak ardından bize bilgi verecek biraz tuhaf ama yapabilecegimiz tek şey ailemizin bozduğu hayatımızı kendi cabalarimizla duzelmek.

      • Senne kadar aklı başında bir kızsın bence bu mantık sendeyken başarılı olacaksın dediğin gibi hayat sınav ve çeşitli zorluklarla karşılaşıyoruz güçlü olanlar mücadele eder vazgeçmez ben senin yaşında değilim ama benim şu an14 yaşı dabir kızım var ve bana çok saygısız davranıyor her şeyini kusursuz yaptım her sözümü tuttum ona onaolan sevgimi hissettirmekten kaçmadım onu hep onure ettim böyle bir muameleyi neden yaptığını anlamıyorum senin bana erebileceğinbir fikrin var mı nedeolsa yakın yaş gurubusundasınız sevgiler ve başarılar dilerim hayatın da

    • bende 13 yaşındayım benimde senin gibi bir sürü sorunum var ama intihar çözüm deil cehennemde sonsuza kadar yanmaktansa 60-65 yıl dayan annenle konuş seni çok iyi anlıyorum sabret bence imtihan işte belki böylelikle günahlarından arınırsın allhın şefkat tokatı allah yardımcın olsun

      • Bende mozaişt sadit ve sinir hastasıym herkezle kavga ediyorum annemi kaç kez dövdüm cinler musallat oldu muska kullanıyorum annem surekli allah belanı versn vs kelimeler kullanyr alkol vb şeyler kullanıyorum piskoloji ilaçları falan bu dnm çok kötü

    • Ben de ayni sorunları yaşıyorum ben de şuan ağlıyorum aslında hep ağlıyorum seni çok iyi anlıyorum hep yalnizmisim gibi hissediyorum ki yalnızım umarım bu dertlerden kurtuluruz

    • Bak bende seni anlıyorum bende daha 13 yaşında olmama rağmen mazoişt,sadit ve sinir hastasıyım bende senin gibiyim bende ölmek istiyorum ama bak ölmek hernekadar iyi olsana arkanda bırakacaklarını düşün babaanneni dedeni belki sen kurtulacaksın ama onlar napçak senin kahrından ( bunu kimseye söylemem ama eğer hayvanları seviyorsan git onlarla konuş sev ben hep öyle yaparım çünkü biliyorum ki onlar seni ve bizim gibileri asla yargılamazlar onlara güvene
      bilirsin Eminol onlarla konuştuktan sonra daha rahatlıcaksın) ölmek bir çözüm ama bu dünya için diyer dünyada napçaksın dilmi bak eğer istersen istedin zaman burdan konuşa biliriz asla yalnız dilsin ben seni anlıyorum biz seni anlıyoruz istedin zaman bizimle dertleşe bilirsin bunu unutma 🙂

    • Tatlım benim neden bu kadar kötü hissediyorsun ölmek gibi Mesela Sen daha hayatin zorluklarla dolu olduğunu yeni fark edeceksin herşeyi daha şimdi öğreneceksin ama annenin sana şerefsiz demesini anlamıyorum benimde 13 yaşında kızım var ve ben ona elimden geleni yapıyorum ama o hiç mutlu olmuyor hiçbir şeyi beğenmiyor benimkide kavga ediyor 11 7asindaki kardeşi ile sanki evin annesi babası gibi ama bak ben bile ölmek istiyorum dediğin için kendi kızımı bile unutup sana yazıyorum istedin zaman seni kizimla tanıştırip arkadas olmanızı sağlarım belki iyi gelir birbirinize siz anneler çok Kötü diye bile düşünürken bizde neden böyle yapıyorsununuz diye ağlıyoruz yani ben birde babaannemi çok seviyorum diyorsun neden onunla kalmıyorsun annenin problemi senin orda yaşamana engel değil git babaannenle yaşa bence ve lütfen ölmek istiyorum deme

    • Selam canım. …yazını şimdi okudum…zaman geçmiş.umarım kendini daha iyi his ediyosundur. Bende 3 kız annesiyim. Büyük kızım 12 yaşında…Kolay günler gecirmiyorsun inan çok üzüldüm. .annen seni çok seviyordur eminim….bazen insanlar istemedikleri şeyler söyler. ..
      Sen kendine zarar vermek iszedigini yazmissin….lütfen yardım iste. .güvendiğin birine anlat profesyonel yarsima ihtiyacın var. Hayat güzel. ..inan bana sen bu zor zamani atlatacaksın. Ama yardım al…sen yalnız değilsin
      Allah’a emanet ol. ..

    • Bende 13 yaşındayım seninle aynı duyguları yaşıyorum bende intihar etmek istiyorum ama olmuyor benide sevmiyorlar sosyal hayatım bok gibi hergün dışlanıyorum ve babam inatla beni matematik çalıştırıyor ben istemiyorum sonra niye anlamadım dimi aynı şeyler sanada oluyordur mutlaka bana her hafta olur bu sonsuz döngü biz ne yapalım…

  3. İnsan bazen yaşadığı sorunlar yüzünden ölmeyi dileyebilir,isteyebilir..Çünkü kendinin o kadar yalnız ve üzgün hisseder ki ölmenin tek çare olduğunu düşünebilir.Seni kimsenin sevmediğini ve anlamadığını düşünüyorsun.Bu aslında normal,bu kadar üzgünken mantıklı düşünememen..Seni çok iyi anlıyorum.Aklıma senin yaşlarındaki halim geldi ve bir dönem aynen ben de ölmeyi tek çare olarak görüyordum.Hiç arkadaşım da yoktu ayrıca.Annemle özellikle annemle hep tartışıyor ve ağlıyordum.

  4. Evet bu yazıyı okuyan kardeşlerim ben 14 yaşında bir erkek çocuğuyum işte yetişkinlere göre ergen her neyse bu yaşta bu hayattan bıktım çünkü 4 yaşında annem babam ayrıldı ve babasız büyüdüm keşke sadece bu olsa bir rahatsızlığım vardı ameliyat oldum ve eve gidecek otobüs paramız yoktu bu olay hep aklıma gelir kimse yoktu o zaman ve daha neler neler ve şuan ogün olmayan adam benim babam gelmiş bana babalık taslıyo bide ogün eve zar zor gittiğim annem de onun yanında annem bana şu zamanlarda her lafı etti lanet şeytan bunlardan biridir babalık taslayan yavsakta ne bakıyorsun diye öldüresiye bogazimi sıktı bu zamanlar keşke bu kadar olsa ortam içinde hep beni rencide ederler rezil ederler biz insanız be kardeşim bana karşı güven yoktur ben salak doğmuşum malmışım psikolojinin içine sıçtılar ben katil olmayın kim olsun ben içkici olmayimm kim olsun ben uyuşturucu kullanımının kim kullansın bir gün hiç unutmam babam yok annem ben ekmek almaya paramız yok annem ağlıyor dışarda kapının önünde bir lira buldum o anki mutlulugumu kimse bilemez Allaha şükür şuan durumumuz çok iyi ama dedim ya annem de sanki hiç olmamış gibi bana böyle şeyler diyor bu arada söyliyim sigara hariç hiç bir madde kullanmıyorum ve yaşamaya devam ediyorum intihar düsünmem Müslüman intihar etmeyi bırak düşünmez dahi… Herkese ben tavsiye olsun yaşım küçük ama bunlar hariç yaşadığım daha çok olay var ister istemez kafam olgun cocuklariniza böyle yapmayın ne olur çocuklarda saçma sapan intihar falan düşünmeyin unutmayın intihar ederseniz sizi daha büyük acılar bekliyor..

    • arkadaşım bence 14 yaşında sigara çok zararlı dualarından kabul olmaz çok sıkıntılar çekmişsin gerçekten allah sabır versin

  5. Evet ben ailem tarafın dan sevilmeyen ,dışlanan ben.
    hayattan cok yoruldum bıktım 13 yaşıdaki bi kız olarak allahtan tek istediğim artık ölmek , çünkü artık dayanamıyorum benn daha çok çok küçükken ayrıldılar baban bi başka kadinla evlendi ,babam hergün üvey anneme küfürler ediyo bize küfür ediyo evden kovuyo siktirin gidin bu evden şerefsizler istemiyorum sizi bu evde hergün resmen kendi onuruna şerefine küfür ediyo ,üvey annemi dövüyor.ben artık cok yoruldum bu hayattan ablamda öyle. dayanamıyorum hergün aklımdan kendimi öldürmek geçiyor. okula giderken yanima birsürü ilac aldım nedeni belli belirsiz di okulda tenefüste okulun arkasına gittim 15 tane hap içtim oturdum resmen ölmeyi bekledim ama malesef kaheetsinki hiçbir şey olmadi midemde bulanmadi. artık dayanamıyorum gece babam rüyama giriyo kabusum oluyo. uyuyamıyorum korkuyorum kendimi yalnız hissediyorum . Bıktım artık çok yoruldum. artık ben bebeme baba bile demek istemiyorum cok cok yoruldum…
    Size bi tafsiye mutlu olmak icin hayyatta anne baba da dahil başkalarına ihtiyaç duymak gerekmiyor.

    • biliyor musun bende annemi küçükken kaybettim ve üvey annem var bende üvey annemin hakaretlerine dayanamıyorum. kendimi öldürmeyi denedim ama olmadı.

  6. Merhaba 14 yaşındayım birkaç araştırma yaptım panik bozukluğun daki belirtilerin çoğu oluyor ve bigü ablam ton balıklı salata yapmıştı normalde kokusundan midem bulanmaz ama o gün o kokudan biraz midem bulandı hiçbir erkekle cinsel ilişkiye girmedim zaten bu yaşta olmaz fakat ya hamileysem diye korkuyorum lütfen yardımcı olun 🙁

    • bence yanılıyosun öyle şeyler çok nadir olur ve bazı şeylerde o an bulanmasada sonra bulanır böyle şeylari kafana takma küçüksün daha ama genede git tahlil yaptır istiyosan

  7. BEN 11 Yaşındayım Kafam Çok bulanık Annem babam Kendilerine Bagrıyorlar bende sıkılıyorum Ve üzülüp Odaya girp şarkı eşliğinde Ağlıyorum Onlara hiç bir şeyim Açık vermiyorum Çünkü Her bir şey Söyleşimde Kotu yanit verecekler diye korkuyorum Tek başıma yim Tek kardes Sıkı liyorim Derslerim Birden kotu olmaya başladı Bende Istemiyorum Kötü olmasını AMA nabacagim Off lütfen Cevap verin nababilirim

  8. 13 yaşındayım ve 8. sınıfa geçtim. Bu yüzden üzerimde büyük bir baskı var. İyi bir ailem var ama bazen evden kaçmak istiyorum. Haftanın hergünü ders çalışıyorum ve dersanelere gidiyorum. Eve geldigimde ise tek istedigim biraz dinlenmek. Ama o da olmuyor. İki kardeşim var ve ikisi de birbirinden beter. İkisi de beni çıldırtıyor ve kendime hakim olamıyorum ve haliyle sinirlenip bagırıyorum. Artık o kadar çok alışmışımki bagırmaya annem bana sinirlenince bendd bagırmaya başmıyorum. Ve gerçekten istemeden fark etmeden agzımdan sinirle çıkıyor kelimeler. Haliyle cezalar falan işte. Ama en nefret ettigim haklıyken haksız duruma düşürülmek. Bir olayda %100 haklı olsam bile yine azar işitiyorum ve gururum kırılıyor. Özellikle odama izinsiz girilmesi. Odama izinsiz giriliyor ve ben sesimi çıkarmamak için büyük bir savaş veriyorum. Dışarıda çok mutlu bir hayatım gibi görünüyor arkadaşlarımın açısından. Hep sahte bir maske takıyorum dışarda. Şimdiye kadar kimseye anlatmsdım bunları. Teselli olarak kitap okuyorum vw müzik dinliyorum. Ama o bile çare olmuyor. Ben ne yapmalıyım ?

    • Canım seni kendimde gördüm ben de 14 yaşındayım yani 9 a geçtim bak kısaca kendi halimi anlatayım sonra sana birkaç sey diyeyim.

      Ben de geçen sene yazın bi okul kursu bi dershane günde 12 saat bile derse girdim akşam eve bi geliyorum annemle babam kavga ediyor. Neyse diyip odama gidiyorum bu sefer 2 yaş küçük kardeşim geliyor kafa dinletmiyor iftira atıp anneme şikayet ediyor annem de sinirliyimdir haliyle bana bağırıyor dayak falan yani anlayacağın işte. Baştan söyleyeyim önünde iki yol var 1) yalaka olmak zorundasın aşırı sinirlensen bile yaptıkları umurunda bile değilmiş gibi yapacaksın gururunu incitebilir ama en azından hareketleri biraz azalıyor.
      2) burnunun dikine gideceksin ben bunu seçtim sene boyunca yemediğim dayak, hakaret iftira kalmadı ama gururumu çiğnetmedim. Sınavım da Allaha şükür iyi geçti baki bu yaşa gelmişiz anlayışlı olmaları gerekirken eziyorlar ağızlarının payını ver yani. Çok eve katlanamıyorsan iyi not alıp yatılı git kurtul yani seneye. Allah sabır versin.

    • maalesef sana verecek herhangi bir tavsiyem yok ama yazını okuduğumda istemsizce “bu kız ben”dedim.hep aileme beni psikoloğa falan götürmelerini istemeyi düşündüm ama söyleyemedim çünkü söylersem beni ilgi çekmeye çalışıyormuşum zannetmelerinden korkuyorum. önceki yıllara kıyasla zihnim çok daha bulanık ve artık bununla baş edemiyorum.bazen ben bile ne düşündüğümü kestiremiyorum.derste kim bilir kaç defa hoca uyarmıştır yine daldın kızım diye.en azından “insanlar beni anlamıyor” tarzı düşüncelerim olmadı.insanların beni anlayabileceğine ihtimal versem de onlara anlatmıyorum.dünyada çok bencil insanlar var içini onlara dökersin dökersin dilin damağın kurur sonra seni”dinleyen” gerizekalı malmısın niye böyle şeyler düşünüyosun diyerek kestirip atar.eğer sende öyle düşünüyorsan beni anlamayan tek kişi benim galiba.bana ne oluyor anlamıyorum salakça düşüncelere kapılıyorum ruh hastasıyım sağlığım iyi değil gibi.çevreme söyleyemediklerimi burada anlatmaya çalıştım vaktinizi aldığım için özür dilerim…

  9. Küçükken aile içi şiddete tanık olmuş biriyim. Öyle pek kavgamız yoktur bizim normal aileler gibi ara sıra kavga ederiz. Mutlu değiliz ne annem ne babam ne ablam hiçbiri birbiriyle anlaşamıyor ve üçüyle de en çok konuşmaya çalışan benim. Sanki bir aile değil de sokaktan rastgele seçilmiş 3 yabancı gibiyiz ilgisiz ve umursamaz. Arkadaşlarım var çok fazla ama onları sevmiyorum. Ben daha 13 yaşındayım ama çoğu insan yaşımdan olgun davrandığımı söyler ve kendi yaşıtlarımla anlaşamıyorum. Onlara ayak uyduruyorum ve bu durumdan pek memnun değilim. Büyüklerle de takılamıyorum normal olarak dışlanıyorum işte sırf bu yüzden sosyal medyada kendimi 18 yaşında bir erkek olarak tanıtıyorum insanlara yalan söylüyorum. İğrenç biriyim. Onlar beni anlıyor anlattıklarımı dinliyorlar ve gerçekten onların yanında mutluyum ama bir süre sonra sosyal medya arkadaşlığı normal olarak bitiyor ve ben gerçekten inanılmaz üzülüyorum bu böyle sürüp gidiyor. Kimse bilmese de bunu size anlatabildim sadece. Yaşıtlarımdan nefret ediyorum hiçbiri beni anlamıyor hepsi çok soğuk davranışlar sergiliyor sıcak davrananlarda çok vıcık vıcık geliyor ama büyükler öyle mi? Tam bir sırdaş iyi insanlar ama ben artık kimseye yalan söylemek istemiyorum ayrıca ben kızım kendimi erkek olarak da tanıtmak istemiyorum. Sosyal medyada arkadaşım kalmadı artık ve ben sürekli ağlıyorum çok yalnız hissediyorum nedenini bilmediğim bir şekilde sizce ne yapmalıyım böyle alışmaya mı çalışıyım büyümeyi mi bekleyim?

  10. Ben 13 yaşındayım. Ailem ben haklı olsam da abime inanıp bana kızıyorlar. Babamda beni dinlemiyor çoğunlukla.kursa derslerim için gidiyorum. Bana tatilimizi yedin dediler. Derslerim iyi olsun diye çalışıyorum. Bana evde çalış diyolar. Ama arkadaşlarımla çalışmak istiyorum beni anlamıyorlar.

  11. benim sevgilim var ve ben çok seviyorum ayrılmak istemiyorum ve annnem bu konuda üstüme çok geliyo ben napayım bna yardımcı olun

  12. ebnim sevgilim var ben çok seviyorum annem ve babam çok üstüme geliyorlar ayrılmak bna ölümden beter olur yani ben biterim bana lütfen yardımcı olun abimde var ama sevgilimi tanımıyor annem biliyor onu arıyo annem bana yardım edin annemle aram hiç iyi değil

    • Sevgili Buse, öncelikle kaç yaşında olduğunu belirtmemişsin…Bunlar gelip geçici duygulardır… Kendini üzme… Ailenle özellikle annenle duygu vedüşüncelerini paylaş ve güzel diyaloglar kurmaya çalış, tecrübeleriyle sana yardımcı olacaktır mutlaka…

  13. Ben 13 yaşındayım 8. Sınıfa geçtim. 4 aydır çok hoşlandığım bir çocuk var fakat o başka birini seviyor benim nefret ettiğim birkızı canım çok yanıyor. Ben çok çirkin değilim ama burnum aşırı kötü ve estetik olmak istiyorum çünkü ciddi anlamda çok kötü. Herşey üst üste geliyor. Bazen ailemle özellikle benden bir yaş küçük erkek kardeşimle kavga ediyorum canını yakıyorum ve acımı ailemden çıkarıyorum. Babam benim için herşeyi yapıyor ama maddi durumlarımız kısıtlı ve ben ailemin emeklerinj burnum ve o çocuk yüzünden boşa çıkarıyorum. Sevdiğim çocuk derste burnumu görücek diye burnumu saklarken dersi dinleyemiyorum. Hiçbirşeyi haketmiyorum çok kötü durumdayım.

  14. benim 12 yaşında oglum var çok fazla asi sinirli kavgacı bir çocuk oldu kardeşinne ve bana çok kötü davranmaya başladı ne yapacagımı bilmiyorun yardımcı olursannızsevinirim

  15. Bende 12 yasındayım. Annem cok farkli biri. Bana surtuk gibk cok agir laflar ediyor. Babam ise beni çoğunlukla dövuyor. 2 ablam var ve ikisi de beni dislayip dovuyor. Cok yoruldum. Su 3 yilda brlki de 20 kere hap icerek olmeyi denedim. Ama hic bir sry olmadi. Daha da onrmlisi herkes ailem de dahil sivilcelerim ve kilom ile dalga geciyor. Böbrek rahatsızlığım var ve ilac tedavisinden başka bir çare yok. Bencok unutkan bbiriyim. Ilaçlarımı almati unuttuğum zaman annem tum saglik raporlarimi yirtik cope atmış ustune de beni dönmüştü. Idrar yolumda enfeksiyon car ve bu da kokutuyor.Kokuyorum ddiye kac kere dalga gectiklerink bir ben bilirim. Cok yuksek dozda ilac almıştı annem hastaligim ile ilgili. Eczacı yarısını ic demidti. Annem zorls bana hepsini icirmisti
    Kusmamı bilr onemsemedi
    ilkokulda babam annemu aldatirdi
    bu yüzden cok buyuk kavgalar olmustu. Ödevi me calisamamiştım. Hoca sordugunsa kaçmıştım. Simdi ise sadece kitap okuyarsk sakinlesiyorum. Ve bu sefer de annem kital almami yasakladi. Yazi yazip paylaşıyorum. Busefer tablerimi aldilar. Bir gun de babam ttelefonumu duvara firlatmisti. Basima demir cakmak atmıştı dovmustu. Ben cidden cok mutsuzum. Bunun disinda arkadas ortaminin verdigi yuk de var hiç mutlu anim yok. Gözlerim acıyor artik ağlamaktan. Lütfen bana vir çare bulun.

  16. Arkadaşlar bn yazılımdan 57aldim on iki yaşındayım anneme söylemedim ama habire bir soruyorlar bende e okula bakıp yazmamış diyom korkuyorum bir gün sordum anne 60alsam yazılımdan dedi bildiririm dedi korkuyorum ustune çok geliyolar birde etute gidiyorum anneme söylemedim bile ordan ogrenirler bazen durdum yere agliyorum ne yapabilirim nolurrr

    • aynen ya bendede aynı sorun söyleyemiyorum bazı kötü notları…

    • Aynısını ben de yaşıyorum.Seni çok ama çok iyi anlıyorum.Benim problemlerimi anlayamazlar.Yazilidan düşük aldım şanlı bişey oldu,sadece ortalamam düştü zaten onlara bişey olmaz olan bize olur biz ne yaparsak kendimize yaparız.Ama bizi bu kadar darlayamazlar.

  17. merhaba ben 8. sınıfım ve teog için çok çalışıyorum .Aile içi problemlerimiz de yok morpa kampüs ve tonguç akademi pakteleri ve gitmek istediğim dil kursuna gidiyorum. Şiddet de görmüyorum ama sıkıntı şu ki benim isteğim eve 5 te varıyorum 6 da derse başlayıp 9.30 a kadar (yatma saati) çalışmak. ama eve bir geliyorum annem bağırmaya başıyor yok dağınıksın ben eşşeği ben toplarım (evet dağınığım ama zaten evin kuralları katı yatma saati net ve bana 2 gün önce işte dağınık olsun sınava çalışta falan diyordu neyse ben yemek seçerim dün yemek yedemdim sevmediğim yemekti kahvaltılık hazırladım yedim bağırdı ben yemekleri boşa yapıyorum diye kafam dağıldı zaten o anada ne yiyosam hepsini doaba kattım ama ba ve peynir bitmiş öyle katmışım neyse sabah kahvaltı kurarken yok ben onları katmişim o var sanmış adırmamış hep kavga okulda herkes bana laf sokuyor napıcam babam desen çiftçi o bu sorunlarımıza hiç tanık değil annemide çok seviyom napıcam

  18. arkadaşar ben çok mutluyum ve o yorumu bir anlık sinirle yazdım

  19. Merhaba ben 13 yaşında bir erkek çocuğuyum.Bir kolejde burslu olarak okuyorum.kendimi sürekli çaresiz ve yalnız hissediyorum.sanki kimsenin umrunda değilmişim gibi hissediyorum.bazen annem le babam tartısıyolar ve ben bunun benim yüzümden olduğunudüşünüyorum.benim ailem o kadar zengin değil allaha çok şükür evimiz ve geçimimizi sağlayabilecekdurumumuz var.okulumdaki kişilerin hepsi çok çok zengin.ama onların durumları beni ilgilendirmiyor.zeki bir çocugum .okuldakilere ayak uydurmaya çalışıyorum bazen maddi durum konusu açılıyor cok utanıyorum ama yapacak birşey yok.derslerim iyi ama eve gelince hiçbir şey yapasım gelmiyor.kendi odam yok.tek başıma kalıp ağlayamıyorum.ağlamayı kendime yakıştıramıyorum da eger aglayacak olursam lavaboya geçip ağlıyorum.benim çok iyi bir arkadaşım var her gün onunla sıkıntılarımı mesajlasarak paylaşıyorum.bazen birkız arkadaşın benim için iyi olacağını düşünüyorum.aslında sınıfta bir kızdan hoşlanıyorum.biz sınıfta 4lü bir grup olarak takılırız benle birlikte iki erkek iki kız takılıyoruz.sınıftaki bu arkadaşlarımdan birisinden hoşlanıyorum ama bunu ona söyleyemiyorum.belki yaşımın daha bu tür işler için çok küçük olduğunu düşünenler vardır ama bir insanın başka birisinden hoşlanması çok normal.kendimi çaresiz hissediyorum son zamanlarda yüksek bir unutkanlık problemi yaşıyorum herşeyi ödevlerimi,ne yapacağımı felan sürekli unutuyorum.süreklü başım ağrıyor.sebepsiz bir şekilde ağlayasım geliyor.bazen bunun gibi bir hayat yaşamaktansa ölmek daha iyi diyiyorum ama hem günah hem de belki önümde güzel günler vardır diyiyor ve vazgeçiyorum.ellerim bazen sebepsiz yere titriyor.kusra bakmayın ellerim titrediğinden bazen düzgün yazamıyorum.derslerin stresi bir yana evdeki stres bir yana ve aşk acısı ile de çok sıkıntı çekiyorum.eminm bu durumu yaşayan birçok kişi vardır ben ismimi vermedim çünkü bu yaşadıklarımı anlatırken çok utanıyorum.eğer benim sorunlarıma bir çözüm bulursanız sevinirim hem sizlere içiömi dökmek naba çok iyi geldi …

    • Ben de ozel okulda burslu okumustum.Maddi durum konusu kesinlikle utanılacak bişey değil.Ordaki arkadaşların ozel ogretmen,ek ders dersane vs bir cok imkana sahip olup da senle aynı basariyi gosterirken sen bu imkanlarin hic biri olmadan ayni basariyi gosterebiliosun bu gurur duyulmasi gereken bisey.Ve ozel okul imkanlarında olabildigince faydalanmaya çalışmalısın.

  20. Merhaba ben 13 yaşındayım ama çok çağresizim annem babam küçükken ayrıldılar ikisi de evli şuan ve tek çocuğum aslında öyle kötü bi ailem yok ama annem çok üstüme geliyor her isteğim alınıyor fln ama ben herseyim olsun istemiyorum annem çalışıyor ve babam da ben annem de kalıyorum bi kızın babasız büyümesi çok zor şuana kadar hic sorun yoktu ama simdi herşey çok kötü annem okumami istiyo her anne gibi tamam anlıyorum ama çok sıkıyo beni sevgilin olamaz erkeklerle konuşma ya beni bu sorunlar yüzünden 7 senelik arkadaşlarımdan ayirdi çok zor ya yeni arkadaşlık fln hadi onunda geçtim dershaneye de gidiyorum istediği gibi notlarımda çok iyi okul birincisiyim ama annem hayla üstüme geliyor az rahat bırak diyince daha nasıl rahat birakiyim diyor en yakin arkadaşımin da annesigil ayrı ama annesi herşeye izin veriyor sevgilisi bile var şuan su sıralar çok kizginim herşeye ağlıyorum kimse beni anlamıyor ya intihar etmeye bile kalktim olmadı lütfen yardim edin delircem lütfen

  21. Her şeye rağmen gülün!

  22. Annemle hergün kavga ediyoruz bu yaz boyunca hep dayak yedim onun yüzünden babamda hep beni dövdü hep beni insanlar ın yanında küçük düsürüyor akraba desen hepsi pis arkadaş desen hepsi satıcı kimse m yok bnm kardeşlerim var ama olmaları zarar yani of of ölsem de kurtulsam

  23. İstediginiz kadar egoist deyin ama malum inegin tekiyim( ne kadar nefret etsemde)
    Okulda hep kavga ediyorum gelen gecen laf atiyor (yas 13 malum) bunu aileme anlatamiyorum ustelik arada sirada ( hem bilimsanqttan hem okulden hemde dersaneden odev olunca) odevimi yapamadigim icin cok ustume geliyolar bir taraftan duygusal oldugumdan 7 23 qgliyorum ( bir saat uyuyorum) neden darlip agladigimida bilmiyorum arada sinir tutuyo yastik tekmeleyip biyerimi incitiyorum sonra bas agrisindan 2 vermidon icip uyuyorum artik rutin oldu bi care pls

  24. 14 yaşındayım ve çok çabuk sinirleniyorum ve sevdiğim insanların kalbini kırıyorum. Aynı zamanda ailemle de çok kavga ediyorum. Ne yapabilirim?

  25. Ben 4. Sınıfa kadar çok düzenli bir çocuktum notlarım olması gerektiği gibi hep 100 dü ancak ben 2. Sınıftan beri özel okula gidiyorum şuna 7. Sınıftayım be burada yardım isteyen arkadaşlara göre sıkıntım çok küçük annem ve babam çok iyi insanlardır bana hep iyi davranırlar aynı zamanda bir ablam var oda öyle ancak ben 5. Sınıftan beri kendimi berbat hissediyorum özel okula gittiğim için notlarım biraz düşük bazıları çok düşük ama hep takdir getirdim bu sene ne olacak bilmiyorum özel okula gittiğim için üzülmemin sebebi ise annemin ve babamın özellikle babamın sanki ben omları bu okula gitmeye zorluyormuşum gibi davranması bende notlarım düşünce ailen buraya bu kadar para veriyor çalışıp ve ben bu notları alıyorum gibi bi kötü his sarıyor beni (gittiğim okul ODTÜ gvo) ayrıca annemin ve babamın en çok babamın beni fazlalık gibi gördüklerini düşünüyorum.Annem ve babam Harika insanlardır iksirinde bana 1kez olsun eli kalkmadı ama bu düşünceler beni mahvediyor. Okulumuzun rehberlik hocası ile bir haftalık program yapmayı düşünüyorum ve don olarak video oyunları konusunda babam biraz şikayetçi bunlarda notumu etkiliyor. Teşekkür ederim

  26. Ben Zişan. 13 Yasındayım. Sevdiğim Birisi Var Ailem Bunu Biliyor. Bu Yaşta Böyle Olan Falan Diye Hergün Bana Hakaret Ediyorlar.
    Ben Artık Çok Sıkıldım
    Şuan İstediğim Tek Şey Ya Ona Kavusmak Yada Kara Toprağa Girmek.
    İntihara Kalkıstım 10-15 Tane Hap Yuttum. Sonrasında Sadece İstifa Ettim
    Gebermedim ^^ Bana Yardım Edin Çok Yoruldum bu Hayattan 🙁 .(

  27. Ben de 14 yasindayim 8. Siniftayim cok asi ve sinirliyim hemen herseye sinirleniyorum istemsizce. Annem cok asi diye herkese soyluyor. Beni kucuk dusuruyor. Ve de kuzenimi seviyorm ama bana bakmiyor her dakika onu dusunuyorum onun icin gece uyumuyorum onunla konusmak istiyorum ama olmuyor ergenliktendir diyorlar ama ergenlige girmeden once de onu seviyodum onu sahipleniyodum yine oyle facesinde kiz ekli oldugunda o kizlari dovmeye kalkisiyorum ve onun icin yaz tatilinde intihar bile ediyordum uzerime cok geliyolardi arkadaslarima intihar etcegimi soyledim 20 hap ictim 45 dk sonra basim dondu veagzimdan kopukler gelmeye basladi ablam hastaneye yetistirdi ifademi aldilar gercekten cok kotu duygular icerisindeyim her gece kuzenimle birlikte sevgili olma hayalini kuruyorum LUTFEN BANA YARDİM EDİN!!!!

  28. Herkese Selam ben 14 yaşındayım ve bakıyorum herkes ailesi yüzünden sorunlar yaşamış ve intihara kalkışmış benim nedenim bu değil ben birisine kara sevda oldum onu kendi canımdan daha çok seviyorum her saniye o aklımda uyurken bile her gün rüyamda onu görüyorum her gün ağlıyorum bıktım artık o derece ve onun umrunda değilim ben 7. sınıfta onu sevmeye başlamıştım onunla aynı servise denk gelmişim keşkede gelmeseydim onu ilk gördüğüm an yani heykel gibi dondum o an gözüne baktığım an aşık olmuştum o 8. sınıftı onun sevgilisi felan vardı ben 1 sene boyunca söylemedim ona okullar kapandı temmuz ayında ben buna messengerden söylemek istediklerimi yazıyodum içimi döküyodum ve elim değdi ve hepsi gitti bana siktir git amk dedi güldü ve ben o an anlamıstım ona hayatım boyunca birkere bile sarılamadan ölcektim ve ben boşu boşuna bu acıyla yaşamak istemedim ve düşündüm 2016 aralık ayında intihara kalkıştım bileğimi kescektim ve bıçagı ters tutup kesmeye çalıştım ama yok kesilmedi ve yanlış tuttuğumu fark ettim o kadar aptalım o kafayla sadece aklımda ölmek olduğu için bıcagı farketmedim ve mal gibi öldüremedim kendimi tabi ben buna deliler gibi aşık olduğum için okb hastası oldum onun yanına yakışma çabası beni çirkin görmesin diye çaba felan saçımı boyattım her gün banyo yapıp banyoda 3 saat kalıyodum kaşımla 3 saat ugrasiyodum ben sabahciyim ve okuldana dimdirek geldiğimde ağlamaya başladıktan sonra temizlikle uğraşıyodum tırnağıma bakımım 3 saat sürüyodu her gün bir şişe parfümü okula giderken sıkıyodum hepsini kıyafetlerim iç çamaşırımdan çorabıma kadar çantamdan kalem kutuma kadar ayakkabımın altından içine kadar her şeyi her gün temizliyodum ve okb hastası oldum yani temizlik ve kara sevda olduğum kişiden dolayı oldu banyo yapıp ayağım kirlenmesin diye ayağım çıplak yere değdiği an tekrar banyoya gidip ayağımı sabunluyodum ve her gün bunlarla uğraşmaktan ne ders calisabiliyodum nede erken yatabiliyodum saat 3.30 gibi yatıp sabahçı olduğum için 5 te kalkıyodum ve 1 2 saat uyuyodum servisle gittiğim için 5 te kalkıyodum evimiz uzak çünkü birde çok yorulduğum için devamsızlığım çok oluyodu ve bu halde zeki olduğum için taktir aldım iki dönemdede ve artık ben bu hastalığı kaldıramayacagımı anlayıp okulu bıraktım 8
    sınıfa gitmedim evde eğitim için uğraştı annem olmadı piskoloğa gittim piskiyatriye gittim ilaç kullandım olmadı geçmedi takıntı ve temizlik hastalığım ama annem okula gitmesen bile teoga gir diyodu ve kendim evde calıstım teoga girdim 9 yanlısım oldu sonra iste oyle gecti benim artık yasamam icin bi nedenim kalmadı ve olmek istedim ama onuda elime yuzume bulastirdim birde annem babam o kisiyi sevdigimi biliyolar ve bana hep destek oldular ama hic bir ise yaramadı ben 7. sınıfa giderken her gün derste agliyodum ve disari cikiyodum yakin bir.arkadasimda yanimda geliyodu bana destek olmak icin sağolsun ama yine bir işe yaramamıstı ben canıma kıymaya kalktıgımı nedenini felan boyle uzun anlatmadım sadece canıma kıymaya kalktım dedim ve hiç birşey demedi çünkü inanmamıstır ben sizlere anlattıgım gibi ona anlatıyımı berkaya

  29. bende 13 yasındayım ama bunları hep bildiğim için pozitif olmaya çalışıyorum. ne olursa olsun güler yüzle cevap veriyorum. herşeye sinir olmamaya ve kafama takmamaya çalışıyorum. gerçekten de işe yarıyor 12 yaşımı çok kötü ve hiç kimsenin beni anlamadığını düşünerek geçirdim.ama şimdi anladım arkadaşlar ne olursa olsun hayat çok güzel yapılacak o kadar güzel şeyler varki mesela geçen yaz basketbol kursuna gittim ve acayip eğlendim.arkadaşlar bi işle uğraşırsaniz spor sanat gibi mutsuz olduğunuzu ve tüm herşeyi unutuyorsunuz.sakın üzülmeyin bi sanat veya sporla uğraşmayı deneyin eminim herşey düzelir.hayat çok güzell

  30. benim sorunum sanırım hepsinden farklı ben büyümek istemiyorum çünkü büyüdükçe annemin beni sevmediğini daha çok kardeşimi sevdiğini ayrımcılık yaptığını hissediyorum annem beni sevmiyo kardeşim doğduğu zamanlar bile bu kadar ilgi göstermiyordu birkaç hafta önce annemin biryere gitmesi gerekiyordu kardeşimde bende anneannemde kaldık bir gece sonrası annem kardeşimi çok özlediğini söyledi ve ona sarıldı çok tatlı bu çocuk yaa,oglumm benim v.b dedi ama beni özlediğini söylemedi ben biraz salakça davrandığım zamanlar bana salak manyak derizekalı diyo annemin beni arkadaşlarımdan daha çok sevdiğini biliyorum ama arkadaşlarım bana daha çok değer veriyo mesela arkadaşlarım beni alevin ve sincaplardaki kız sincaplara benzetiyo🐹Ama annem diyo ki yok ben kuzenime özeniyormuşum o ne yaparsa onu yapıyomuşum onu hiç sevmiyomuşum kardeşimi kıskanıyomuşum ne zaman biri bize gelse içecek koyuyo ve iki bardaktan odun gibi kötü kalın bardağı bana benzetiyo her seferinde beni aşşafılıyo bir an önce Tofaş feni kazanıp oranın yurdunda kanlıcam çok güzelmiş diyorlar onun yurdu istemiyorum evde durmak dursam bile odama kitliyorum kendimi neden böyleyim?ben içime kapanık birisi olmak istemiyorumannem beni neden assagılıyo çok mu iğrenç birisiyim ben insanın kendi annesi onu sevmesse kim sever??

  31. Bende 13yaşımdayım her gün her gece ağlıyorum şimdide ağlıyorum hatta bazen hayyattan soğduğum bile oluyo ve hayattan nefret ediyorum ailemden kardeşlerimden herkesden nefret ediyorum hergün dövülüyorum ve ben sinirden ne yaptıgımı bilmeden intihar şeyleri ve evden kaçma planları yapıyorum ama olmuyo işte korkuyorum bir hata yapsam dayak yiyip odama kaçıyorum gerçekten bunu anlatacağım kimsem yok ne ailem ne de kardeşlerim kuzenlerim hiç biri benim ne dediğimi anlamıryorlar ve bazen de benle dalga geçiyolar ve o zamamlar bile ağlıyorum bunu buraya yazdım çünkü içme atmaktan yoruldum beni dinleyenler için teşekkürler 😉

  32. Merhaba,
    Ben Fatma. 13 yaşında bir kızım ve 4 yaşında bir oğlum var. Kızımla süreli problemler yaşıyoruz. Kardeşini çok kıskanıyor ve kardeşini daha çok sevdiğimizi ifade ediyor. Onunla ilgilenmediğimizi söylüyor. Babası ve ben elimizden geldiğince ilgileniyoruz. Kardeşinin küçük olduğunu bazı ihtiyaçları için bizim yardımımıza ihtiyacı olduğunu, onun için onunla daha çok ilgilendiğimizi düşünmekte haklı olabileceğini fakat bunun onu sevmediğimiz anlamına gelmediğini anlatıyorum. Derslerinde başarılı fakat düzen ve tertip konusunda çok dağınık. Ama bir o kadar da titiz. (Ben bu titizliği anlayabilmiş de değilim bu kadar dağınıklığa karşı 🙂 ) Odasını toplamama, dağınıklık konusunda bir o kadar kararlı 🙂 Onu anlamadığımdan yakınıyor. En küçük bir tartışma karşında ağlama krizlerine giriyor. Onun her istediği yapılırsa ben iyi bir anne, isteklerini yerine getirmediğim de ise onu anlamayan bir anne oluyorum. Çalışan bir anneyim. Akşamları yeteri kadar zaman ayıramıyorum. Kardeşi de küçük olduğu için oğluma daha fazla zaman ayırmak zorunda kalıyorum. Geçici bir dönem biliyorum, farkındayım ama bazen yorulduğumu hissediyorum. An geliyor sabrımı o kadar zorluyor ki hatta saygısızlık seviyesine ulaşıyor. Bağırmalar, karşı gelmeler, ses tonunu fazlaca yükseltmeler. Ne yapmam gerekiyor, nasıl davranmalıyım artık bilmiyorum. Bana yardımcı olursanız çok mutlu olacağım. Kızımın sorunlarını, bu dönemini daha saKİN bir şekilde atlatması için yardımınıza ihtiyacım var. Yapmadığım ya da nasıl yaklaşmam gerektiğini bilmediğim eksik bir şeyler var mutlaka. Ben öğrenip uygulamaya hazırım kızım için.
    Teşekkür ederim şimdiden. Sevgi ve saygılarımla.

  33. Yorumları okuduğumda halime şükür ettim derslerim iyi 6. Sınıfa gidiyorum ortalamam 93 eskiden yani 3. Sınıftayken annem ve babam boşanma noktasına gelmişlerdi annem sürekli ağlıyordu çok korkuyordum ağlıyordum nasıl oldu bilmiyorum her şey düzeldi çok mutluyuz ama kardeşim her gün zorla tablet oynatıyor daha 1. Sinif artık sürekli beni suclamalarindan bıktım ölmek istedim babamın tayini çıkıyor kuzenlerimı de hiç göremiyorum onlar birbirine çok yakın biz uzaktayız hiç arkadaşım yok 1 tane vardı işte sırtımdan bacaklandim ama yorumları okuyunca çok üzüldüm duygulandım umarım mutlu olursunuz

  34. ben 13 yaşında bikızım bi abim var onun la bugün şarz aleti için kavga ettim sonra annem geldi ve bana kız dı abimi sadece biraz azarladı annem bırak beni dinnemei öle bi kız dıki şimdi babam geldi babam genelde annayışlı dır böle şeylerde ama birazda makaraya alır tabi buda sinirime gider şimdi hala odamdaım rehper hocam böle kanalları takip etmemi sölerdi hep ve bibakim dedim şuan biraz sakinnedim ama bugün yaşannanları bidaha unutucamı sanmam ben busayfaya sadece hem bi tavsie hemde bi yardım almak için bunnarı yazdım

  35. Merhaba benim14 yasında bir oğlum var ve sürekli çatışma halindeyiz .ne yapacagımı şaşırmış haldeyim bildiğim tek şey oğlumu çok ama cokkkkkk canımı uğruna verecek kadar cokkkk seviyorum

  36. Merhabalar
    Ben üç kız çocuğu olan bir babayım.kız olduklarını vurgulamamın özel bir anlamı yok ama erkek ergenlerden farklı olabileceğini düşünüyorum.
    eşim çocukluk ergenlik lise ve üniversite çağlarında çok olumsuz şeyler yaşamış ve bu asla telafi edilemeyecek kadar derin yaralar açmış kişiliğinde.sevgisiz ve değersiz yetiştirilmenin yetişkin birinde nasıl sonuçlara yol açtığını her gün bir kitabın sayfalarını okur gibi okuyorum acı ve çaresizlik içinde.annesi babası ve kardeşleri tarafından sevilmeyen istenmeyen bir insanın çok derin psikolojik sorunları yalnızlık ve kuşatılmışlık duygusu yetersizlik hissinin yol açtığı kibir vs vs aile içinde o kadar büyük sorunlara yol açıyor ki anlatamam.
    buraya kadar okuduysanız lütfen devam edin.bu yazı kırk yaşının eşiğinde bir annenin ergen psikolojisindeki çocuklarıyla ilişkilerinde başarısız olmasının kendini ,eşini ve çocuklarını nasıl yaraladığının ve bu yaraların yeniden kendinde oluşturduğu derin izleri anlatıyor.
    ergen çocuklar anne ve babalarının diğer yetişkinlerin daha kendilerinin farkında olmadıklarını hatta anlamadıklarını büyüdüklerini kabul etmediklerini tercihlerine beğenilerine fikirlerine saygı göstermediklerine öyle emindirlerdir ki….
    büyüklerin egemen olduğu bu dünyada yaşam alanları daralan kutup ayıları gibi hissederler kendilerini.
    oysa hiç de öyle değildir yaşamlarını tek anlamı derinliği hedefi olana çocukları için ortaya koymak zorunda oldukları çaba öyle noktaya gelir ki çocuklarının büyüdüklerini göremezler çoğu zaman.hele de eşim gibi büyümüş bir kadın ya da erkek kendi gelişimini tamamlayamamış bir yetişkin maalesef belkide çocukları tarafından avutulmak zorunda büyütülmek zorunda kalan bir ergene dönüşüverir bu sancılı süreçte…
    kendi saplantılı doğrularımızı dayatmak aslında şu sebepten kaynaklanır çoğu zaman: dönüşüme ve değişime adapte olamadan yetiştirilmiş büyükler olarak öncelikle kendi gerçekliğimizin ve duygusal sınırlarımızın farkına varmadan girdiğimiz her ilişkide hem kırıp hem de kırılırız.hele de bu ilişki karşımızdaki çocuğumuz için yaşamsal anlamları içeren niteliklerdeyse.
    bir yetişkin ile doğrusal açık ve anlaşılır ilişkiler kuramayan bireyler isek kendimizi anlatmada ve karşımızdakini anlamada sorunlar yaşıyorsak; her bir temasımızın kalıcı sorunlar ve sonuçlar yaratacağı çocuğumuz için bu süreç çok daha kritiktir.
    mutsuz çocuklar sarmalından ailemizi ve toplumu kurtarmak dünyayı cennete çevirmek kadar zor ama uğrunda mücadele verilmeye en değer konudur bence.
    bir anne ve babanın kendi çocuğunu sevmiyor olması akıl alır bir durum değildir.olsa olsa sevgisini göstermekte başarısız oluyordur meselenin çözüme kavuşturulması gereken kısmı budur.
    hamilelik sürecinden itibaren ebeveynler sağlıklı bir gebelik dönemi ve sonrasında sağlıklı bir çocuk beklerken umut ettikleri tek şey ruh ve beden sağlığına sahip bir çocukken,nasıl olur da bu minik şeyin gitgide büyüdüğünü ve büyürken yine ruh ve bedenen geliştiğini bu gelişmenin çevresel koşullara göre şekillendiğini,bir heykeltıraş gibi asıl şeklin mimarı ebeveynler olduğunu ve bu şeklin sadece heykel gibi donuk olamayacağını ayrıca ruhunu da biçime sokmamız gerektiğini onun salonumuzda bir biblo olmadığını göremezler.
    sadece çocuklarımız değil aslında tüm canlılar her durumda ve sürekli çevresiyle tüm diğer canlılarla hatta tüm evrenle iletişim halindedirler uyurken bile..ama en çok çocuklar ve en feryat- figan halinde ergenler….bir bebek altını kirlettiğinde acıktığında uykusu geldiğinde annesini çağırırken vs vs sadece ağlayarak iletişim kurar.çocuk büyüdükçe bu iletişim aygıtları değişime uğrar artık konuşmakta küsmekte saklanmakta ağlamakta kaçmakta sığınmakta korkmakta sormakta susmakta söylemekte vs vs..biz de onunla büyümeli onu simultane tercüme etmeliyiz.insanlar sevilmek hoş görülmek onaylanmak değerli hissettirilmek gibi sosyal tatmin ihtiyacı duyarlar.sevilmek bunların neredeyse hepsine karşılık gelir diğerlerini de içerir çünkü..bunu yeterince hissedemeyen ergen kızların babaları yaşındakiler tarafından istismar edilmelerinin tek anahtarı bu sevgi ve şefkat anahtarını adice ve ikiyüzlüce kullanmasındandır.çocuğun duygularının karmakarışık olmasını şefkate bürünmüş bu kaba şehvet düşkünlüğünden anlayabiliriz.
    ergen kız çocukları babası olarak niyetim küçük tecrübelerimi aktarmaktı ama oldukça farklı bir mecraya gitti sanırım.bu forumu daha çok ergenlerin takip ettiğini düşünüyorum..işte bu da bir tür iletişim..çocuklarımız duyulmak istiyor.ve biz onları duymalıyız dinlemeliyiz.yalan da söyleseler suç bizim onların yanlış şeyler de olsa söyleyecekleri doğrularını duymaya hazır olmalıyız..onları kınamadan kırmadan kızmadan..onlar bizim açımızdan şöyle anlaşılmalı..onlarla ilişkilerimizin yansımasıdır çocuklarımız..onlara bakarak kendi gerçekliğimizi buluruz..onlar bizi sevmiyorsa bu, maalesef bizim onları sevmediğimiz içindir..onlar öyle görüyordur ve doğru olan onların gördüğüdür.biz onları onlar tarafından görülecek şekilde sevmeliyiz.
    aslında bizim yol haritamız navigasyonlarımızdır çocuklarımız..bize hem kendi yolumuzu bulmamız hem de birlikte nasıl yol alacağımızı sürekli söylemektedirler.yanlız bunu çeşitli semboller şifreler ve gizlerle kamufle etmektedirler..kamufaj ne kadar zor çözülüyorsa o denli uzaklaşmışısızdır onlardan..bir an önce onlara yetişmeli git gide belirginleşen zamanla tüm netliğiyle ortaya çıkan gülümsemelerini bulduğumuzda onlara yetişmişiz demektir.
    ebeveynler olarak çocuklarımızın yardımına öyle muhtacızki…hatta bizi elimizden tutup cennete götürme metaforu bu dünya içindir ..çünkü çocukluk insanın cennetidir.
    bir yolunu bulmak bize düşer o cennetin kapsını bulmanın..
    tersi durum yaşamımızı cehenneme çevirecektir…


[yukarı]

Bu konu hakkında merak ettiklerinizi bizimle paylaşın ve size yardımcı olalım

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yazar Hakkında


Fenomen Psikoloji Ankara Çankaya Uzman Psikologlarla hizmet veren bir kurumdur. Çocuk ve ergen psikolojisi, yetişkin psikolojisi, evlilik ve aile sorunları, aile danışmanlığı, cinsel sorunlar, psikolojik ölçme ve değerlendirme konularında uzman ekibiye hizmet vermektedir. Bilgi ve randevu için 0312 446 40 76 numaralı telefondan bize ulaşabilirsiniz.